چندی پیش مقاله ای با عنوان «تاریخچه و عملکرد جنبش دانشجویی کرد» در سایت بوکان سیتی درج کرده بودم.موضوع اصلی آن در مورد فعالیتهای دانشجویان کرد در عرصه روزنامه نگاری و چاپ نشریات دانشجویی به عنوان مقبول ترین مرجع و رسانه تفسیر و تحلیل سیاست روز آن دوران در کردستان بود.در چند سال اخیر با رشد چشمگیر دنیای مجازی اینترنت٬ داده ها و اطلاعات به اصطلاح فرنگی ها  ( آپ تو دیت) هم دسترسی به دنیایی از اخبار و اطلاعات را آسانتر نموده و هم مشکلات بی شمار گرفتن مجوز و مخارج چاپ یک نشریه محلی یا دانشجویی در تیراژ بسیار کم و عواقب و استرس های بعدی را بسیار کم نموده است.امروزه  هر کسی می تواند یک روزنامه نگار و صاحب یک روزنامه شخصی باشد و تنها با یک کلیک میتواند مطالبش را در سراسر دنیا انتشار دهد.زمانی که بازار نشریات دانشجویی کردی پر رونق بود فعالیت بوکانی ها و دانشجویان بوکانی بیشتر از همه به چشم میخورد ودر هر نشریه دانشجویی اگر مدیر مسئول یا سردبیرش بوکانی نبود چند نفر از اعضای هیئت تحریریه بودند.شاید این را هم به خاطر روحیه انتقادی و یا ذهن فعال و پر جنب و جوش بوکانی ها دانست که امروز هم در عرصه وبلاگ نویسی تعداد وبلاگ های بوکان مرتب در حال افزایش است.این شیوه  نه فقط در میان منتقدین و خبرنگاران و روزنامه نگاران بلکه در بین مسئولین شهر هم جای خود را باز کرده و جای بسی خوشحالیست هم برای کسانی که کلیه حرکات و سکنات این مسئولین را زیر ذره بین بررسی میکنند و از هر خطایی و کم کاری خرده میگیرند و به گوش همه مردم می رسانند و هم برای مسئولینی چون نماینده بوکان و اعضای محترم شورای شهر که در برابر انتقاد های این نویسندگان و همه خوانندگان این وبلاگ ها خود را پاسخگو میدانند و از خود دفاع میکنند.

 

بنابر این یک فضای پرسش و پاسخ و بحث دو طرفه پیش می آید که هر کسی میتواند در این بحث آزاد شرکت کند و چه بسا نظراتی که یک شهروند عادی میدهد ممکن است باعث شود یک طرح اساسی برای قسمتی از شهر پایه ریزی شود که مسئولین شهر قبل از آن هیچ وقت به ذهنشان نرسیده باشد.

و اما انتقاد چه باشد و از زبان چه کسی بیان شود و چگونه بیان شود مهم است.متاسفانه روالی که امروزه  تعدادی از وبلاگ ها و سایت های بوکانی در پیش گرفته اند  از عرف روزنامه نگاری منحرف شده و انتقاد را به توهین و افترا تبدیل کرده اند.این نوع گفتمان ناشایست حتی در بین مسئولین شهر هم رواج پیدا کرده و پا را از انتقاد فراتر نهاده و به اتهام بر دیگری کشیده اند.کسی که پا به عرصه روزنامه نگاری میگذارد باید بی طرف باشد.یک روزنامه نگار حرفه ای هر سوژه ای را از تمام ابعاد تجزیه و تحلیل میکند.و از تمام جهات به مسئله نگاه میکند .رسانه ای که صرفا فعالیت خبری میکند در بازتاب اخبار بایستی هم  اصل بی طرفی را رعایت کند و هم در صحت اخبار منتشر شده بسیار دقیق و حساس باشد.کپی برداری از یک متن و یا یک خبر بایستی با ذکر دقیق منبع اولیه خبر باشد.گاهی یک خبر که در جایی درج شده و خود از اول کذب بوده و سایت دیگری هم آن را کپی مینماید (که در اینجا نه یک دزدی ادبی بلکه یک دزدی بی ادبی  محسوب میشود) و سرانجام یک شایعه نادرست پخش میشود.

متاسفانه گاها دیده شده بعضی از همشهریان وبلاگ نویس بدون ذکر منبع در سایت خود از مطالب این حقیر استفاده نموده اند.

اصل بی طرفی شاید برای ما که همیشه اخبار یکجانبه و سانسور شده را گوش دادیم و حتی گاهی خود سانسوری کردیم زیاد تعریف و مفهوم مشخصی نداشته باشد.این انتقاد حتی بر خود بوکان سیتی هم وارد است که همیشه بی طرف نبوده و حتی گاهی تند روی کرده ایم و یکجانبه نگر بودیم .البته شاید در مطلب خاصی که نظر نویسنده بوده باشد ولی نه در سیاست کلی وبلاگ که سعی در رسیدن به این هدف را دارد.مثلا در  خبر اوضاع بوکان در  رویداد های بعد انتخابات ایران سعی شده بود کاملا بی طرفانه به تحلیل موضوع بپردازیم که حتی پیام بوکان و چند وبلاگ دیگر هم این پست را انتشار داده بودند.بعد ها کمی لفظ ها تند تر شد.حتی بعضی وبلاگ ها که قبلا لینک داده بودند ...بوکان سیتی را از لیست پیوند هایشان حذف کردند .

حتی گاهی جبهه نگرفتن در برابر خبر به خصوصی مورد انتقاد قرار میگیرد و به قول خودمان (ده بیته کورده نامووسی)و حتما باید در مورد خاصی حمایت یا مخالفت قاطع خود را اعلام کنی که مثلا عده ای خوششان بیاید.کما اینکه شاید از آنچه واقعیت است هم به دور باشد.صرف نظر از مسئولیت خطیر روزنامه نگاری که به هیچ عنوان نباید احساسات و عقاید شخصی را به عنان گسیخته قلم سپرد و نه در توهین و بی حرمتی به شخصیت افراد با هر عقیده و مسلکی از موقعیت و آزادی فراهم شده برای بحث دو جانبه بین نویسنده و خواننده  سو ء استفاده کرد.چندی پیش یکی از مطالب سایت پیام بوکان  که نظر خواننده ای در خصوص محافظه کار بودن این سایت بود را میخواندم.و البته نظر یکی از خوانندگان که در همین پست درج شده  عینا این گونه بود:

«چه جالب یادتون رفته که بدون تایید نویسنده میشه نظر گذاشت.
انتقاداتی داشتم که هیچ وقت ثبت نشد.
شما که تا این حد محافظه کار و ترسو هستید چرا به چنین شغل پر خطری وارد شدید.یا جرات داشته باشید و مطالب حق رو بنویسید و یا ول کنید این کارو.
وقتی یه نظری ثبت میشه به نظر دهندگان احترام بگذارید و انقدر از (...........) استفاده نکنید.این کار باعث فرستادن دعاهایی از طرف ما به اموات شما خواهد شد.»

 در بوکان سیتی تاکنون تایدیه نویسنده برای نمایش نظرات فعال نبوده است با این تفاوت  پیام بوکان که تقریبا یک سایت رسمی و شناخته شده بوکان است و حتی در سطح استان مدیر مسئول آن را میشناسند.....بنابر این خودتان قضاوت کنید.

علاوه بر جوابیه پیام بوکان در این خصوص بایستی اظهار داشت:گاها عده ای الفاظ رکیک در وصف اموات دیگران به کار میبرند که نشاندهنده شخصیت و تربیت خانوادگی آنهاست.و معمولا کسی که حرمت این آزادی بیان را نگاه نمیدارد و اجازه نویسنده برای درج هر نوشتاری را در وبلاگش درک نمیکند از ذکر نام خود هم شرمسار است.در این مواقع بایستی از (........) استفاده کرد و به قول همکار وبلاگ نویسمان ترانه علیدوستی (درود بر سانسورچی)!!!!